[FIC] ~民話町の福~ เมืองหรรษากับชุมชนสัตว์ประหลาด : Chapter 3
posted on 22 Nov 2010 00:28 by bakanekomoe in Minwa-Machi-no-Fuku-----------------------------
แมว... สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม...
ที่สืบเชื้อสายตระกุลจากเสือ...
มันมีทั้งเขี้ยวและเล็บอันแหลมคม ที่สามารถหดซ่อนเล็บได้เช่นเดียวกับตระกุลของมัน...
ไหวพริบของพวกมัน... ยังเหนือธรรมชาติยิ่งกว่าเผ่าพันธุ์อื่นใด...
และพวกมัน... ยังเป็นสัญลักษณ์แห่งการนำโชค...
ทุกคน... ต่างเชิดชูและลุ่มหลงพวกมันราวอย่างกับเทพ...
แต่ทว่า...
พวกมัน... ก็เป็นตัวแทนสัญลักษณ์แห่งความหายนะ...
ในคราวเดียวกัน...
---- 民 話 町 の 福 ----
Chapter 3 : "แมว"
เวลาเที่ยงวันของวันๆหนึ่ง...
บนถนนทางเดินของซอยหมู่บ้านที่ไหนซักแห่งในเมืองมินวะ.. ซึ่งดูจะไร้ผู้คนในเวลานั้น แต่ยังมีสองหนุ่มที่หนุ่มนึงเป็นชายธรรมดาๆในชุดเรียบร้อยกับหนุ่มหูแมวหน้าบึ่งตึงในชุดสีสด? กำลังเดินอยู่บนถนนสายนั้นอย่างช้าๆ
"นี่... ขอถามอะไรหน่อยสิ?" ชายหนุ่มร่างสูงผมสั้นดำผู้มาใหม่ที่ชื่ออิกกิเริ่มพูดเปิดคำถามชายร่างเล็กในชุดสีส้มแสบตาและมีหูแมวสีดำดูน่ารักน่าชัง
"ทำไมเมืองนี้.. ถึงเป็นจุดศูนย์รวมของโยวไคล่ะ?..."
"..." แต่เค้ากลับไม่ตอบอะไรเลย..
"... แล้วๆ โยวไคที่นี้.. มีจำพวกอะไรบ้างน่ะ?"
"..."
"... แล้วๆ ทำไมเส้นทางของเมืองนี้ถึงสลับซับซ้อนล่ะ?"
"..."
"... แล้วๆ ..." ไม่ทันที่เขาจะได้ถาม.. จู่ๆ ความอดทนของชายหนุ่มหูแมวก็เกินขีดจำกัดที่จะรับ.. มันก็เลยระเบิดใส่ไฟเป็นชุด...
"หนวกหูเฟ้ย!! เล่นถามมาอยู่ได้!! ถ้านายอยากรู้นัก.. ทำไมไม่ไปถามยุนซังก่อนหน้านี้ละฟะ!!"
"เหวอ!! กะ ก็.. คุณฟุยุนบอกว่าให้.. ยูชุคุง ช..ช่วยเป็นไกด์ให้นี่ครับ?" เขาพยายามจะพูดแต่ก็ลนลานพลางพูดอ้ำๆ อึ้งๆ พอดูเลย
"ชิ ... ก็ได้ฟะ..." ชายหูแมวที่ได้ฟังคำปากจากเขา.. ก็ถึงกลับทำหน้าเชิดใส่ทันที ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องที่ถามมาให้ฟังพร้อมเดินไปพลางๆ
"เมืองมินวะนั้นน่ะ.. เริ่มก่อตั้งในสมัยเซ็นโกกุ ช่วงหลังสงครามโอนินจบลง... ทั้งเหล่ามนุษย์และเหล่าโยวไคที่ยังเหลือรอดอยู่จากสงครามก็ต่างมารวมตัวปักหลักและตั้งถิ่นฐานอย่างลับๆกันที่นี้เพื่อหนีภัยจากสงคราม จนเข้ายุคสมัยเอโดะก็เริ่มใช้ชื่อนี้อย่างเป็นทางการ แต่ก็ยังปิดกลั่นจากโลกภายนอกอยู่..." เขาพยักหน้าเล็กน้อยเหมือนเข้าใจเรื่องที่พูด
"โยวไคที่ปรากฏที่นี้ถูกแบ่งเป็นสิบเอ็ดเผ่า.. ซึ่งจะมี ยูวเรย์, โยวเซย์, โยวจูว, เทนกุ, คัปปะ, โอนิ, คิวเคทสึคิ, มาโฮวทสึไค, จูวจิน, เซนนินและโยวไคที่เคยได้ยินมา.. และรวมกับพวกที่อยู่ในบันทึกประวัติอีกหกเผ่า โบวเรย์, เทนนิน, ชินิงามิ, เอนมะ, ริวและยาโอโยโรซึโนะคามิ ก็ครบสิบเจ็ดเผ่า.. และอย่างฉันเขาเรียกกันว่าจูวจิน... แล้วที่นายถามเมื่อกี้ว่า.. ทำไมเส้นทางของเมืองนี้ถึงซับซ้อน?..."
อิกกิยืนรอฟังคำที่ทิ้งท้ายอย่างใจจดใจจ่อ.. ก่อนชายหูแมวที่ชื่อยูชุจะยื่นกระดาษเปล่า ขนาดคล้ายๆ ผ้ายันต์ที่เหมือนกับที่เคยได้จากยูคาริ..
"นั้นมัน!?..." อิกกิถึงกับเอะใจนิดๆ เมื่อเห็นกระดาษยันต์แผ่นนั้นในมือของยูชุ
"คำสาปหอยทาก..."
"คะ คำสาปหอยทากหรอ?..." เขาพูดทวนอีกที เพราะเหมือนยังไม่เข้าใจ..
"ถ้าเขียนคันจิของคำว่า 'หอยทาก' จะต้องใส่คำว่า 'วัว' เข้าไปด้วย.. จึงอาจจะเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า.. 'แม่วัวหลงทาง' นั้นเอง" ยูชุพูดอธิบายดูเป็นหลักการมากขึ้น.. แต่มันก็ยังทำให้อิกกิยืนมึนๆ เหมือนจะยิ่งไม่เข้าใจใหญ่
"... จะพูดให้เข้าใจง่ายๆนะ.. สาเหตุที่นายหลงทางก็เพราะ.. นายถูกพวกผีสิงเข้านั้นแหละ"
"ผะ ผีสิงฉัน!!?" เขาตกใจอย่างบอกไม่ถูกว่า.. มันจะเป็นไปได้อย่างไง!?
"ไม่ต้องตกใจไปหรอก.. ผีพวกนั้นไม่สร้างปัญหาอะไรมากมายเหมือนพวกอื่นๆหรอกน่ะ..." ยูชุพูด
"งะ งั้นฉัน.. ไปโดนสิงมาได้อย่างไง!!? และมันเกี่ยวข้องอะไรกับคำสาปหอยทาก!!?"
"นายอาจจะไปสบตากับพวกมันที่ไหนสักแห่ง.. หรือไม่ก็โดนส่งต่อจากคนที่ถูกสิงอยู่ก่อนนี้แล้วก็ได้มั่ง... ส่วนคำสาปหอยทาก.. (คาตาสึมุริ โนโรอิ) ก็คือชื่อของวิญญาณเร่ร่อนพวกนั้นเองแหละ"
เมื่ออิกกิได้ฟังคำเล่าจากยูชุ ก็พำนึกคิดถึงเรื่องราวเมื่อวานที่ตนเองไปทำอะไรอย่างไงไว้ ถึงได้โดนพวกผีเข้าสิง แต่ยูชุดันพูดตัดออกมา
"ช่างมันเหอะน่ะ.. รีบๆเดินกันซักที อย่างมั่วเสียเวลากับเรื่องไร้สาระพวกนี้เลย ฉันน่ะเริ่มเบื่อแล้วด้วย..."
"ตะ แต่ว่า.. ถ้าเราถูกสิงอีกล่ะ จะทำอย่างไงล่ะ?"
ยูชุถึงกับถอนหายใจซักเฮือกใหญ่.. เพราะเบื่อหน่ายกับที่จะตอบคำถามชายหนุ่มบื้อๆวัย 25 ปีคนนี้แล้ว
"... ก่อนจะมาที่นี้ พี่ยูคาริเคยให้กระดาษแบบนี้มาหรือป่าวล่ะ?"
"อะ เออ.. เคยให้มา... แต่ไม่ได้เอาติดตัวมาน่ะ..."
ยูชุถึงกับทำหน้าเซ็งๆ และเอือมระอากับชายแสนซื่อบื้อคนนี้ ก่อนจะบอกอะไรดีๆให้กับผู้ชายบื้อๆได้รับฟัง
"... นายนี่มันโครดกระบือเลย... ฉันจะบอกอะไรดีๆให้อย่าง... ไอ้กระดาษแผ่นที่ชั้นถืออยู่เนี่ย.. มันคือ 'ยันต์ดูดคำสาป' จะมีคำเขียนด้วยหมึกน้ำที่ทำให้มองไม่เห็นไว้ว่า 'โชค' เอาไว้ใช้สำหรับป้องกันคำสาปจากพวกวิญญาณเร่ร่อนในเมืองนี้... มันจะคล้ายๆกับเครื่องรางแบบเดียวกับพวกนายพกกันนั้นแหละ... แต่สำหรับนายที่ลืมเอามา มันก็สมควรแล้วล่ะ.. ที่โดนเจ้าพวกหอยทากเล่นงานเอาน่ะ..."
อิกกิถึงกับพูดอะไรไม่ออก.. เพราะเขาดันไม่ได้เอามาจริงๆ จึงสมควรที่จะถูกยูชุว่าเอา...
"เอาเถอะๆ.. รีบเดินกันซักที นี่ก็จะบ่ายแล้วเดี๋ยวจะไม่ทันสัมสัมภาษณ์..."
"อะ อือ..."
พอจบสนทนา อิกกิกับยูชุก็เริ่มเดินออกจากซอยหมู่บ้านโดยที่ไม่เอ่ยปากคุยอะไรกันเลย.. จนทั้งสองมาอยู่หน้าสถานที่นึง ที่เหมือนว่าจะเป็นจุดหมายของเขาทั้งสอง... และสถานที่ที่อยู่เบื้องหน้าของทั้งสองก็คือสถานศึกษา 'โรงเรียนมัธยมโทวโฮวฮะ'
"โอ้โห~ กว้างจังแหะ..." อิกกิถึงกับทึ่งในความใหญ่โตของโรงเรียนมัธยม เลยปล่อยให้เจ้าหง่าวหน้าตาบึ้งตึงเดินนำหน้าไปก่อน
"อย่ามามัวโอ้เอ้.. เดินตามมาซักทีเถอะ" ยูชุหันกับมาว่าใส่
"คะ ครับ ครับ.."
ทั้งสองเดินเข้ามาภายในตัวโรงเรียน ซึ่งภายในนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับโรงเรียนอื่นๆนัก.. แต่เพราะด้วยความกว้างของเนื้อที่ของโรงเรียน ที่นี้จึงมีห้องต่างๆมากมายกว่าโรงเรียนอื่น... อิกกิมองดูรอบๆภายในของโรงเรียนขณะเดินตามยูชุไปพลางๆ บนทางเดิน
"ที่นี้.. กว้างกว่าที่มองจากข้างนอกอีกแหะ" อิกกิพำนึกในใจ
"ถึงแล้ว.."
แล้วทั้งสองหยุดเดินตรงหน้าห้องที่เขียนป้ายไว้ว่า 'ห้องผู้อำนวยการ' ก่อนที่ยูชุจะหันมาพูดกับอิกกิ
"ฉันจะรออยู่ที่หน้าประตูอาคารละกัน.. ถ้าเสร็จแล้วก็รีบออกมา อย่ามั่วโอ้เอ้ชักช้าซะล่ะ..."
"อะ อือ ขอบคุณนะ... เออ..." อิกกิมองยูชุทีนึง ก่อนจะเอ่ยอะไรสั้นๆ
"จะว่าไปแล้ว.. นายก็เป็นคนดีเหมือนกันนี่นะ.. ถึงจะเจ้าอารมณ์นิดหน่อย แต่แบบนี้.. ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ"
แค่เพียงคำพูดของอิกกิแค่นั้น.. ยูชุจากหน้าตาบึ่งๆ ถึงกับแดงก่ำทันที
"พะ พูดอะไรของนายน่ะ!!? น่าขยะแขยง!!?... ระ รีบๆเข้าไปเลย!! ไอ้เกย์!!"
"กะ กะ เกย์หรอ!!? นี่! หาว่าฉันเป็นเกย์งั้นหรอ!!?"
"ก็ใช่น่ะเซ่ะ!! แสดงว่าที่ผ่านมา.. นายมองฉันด้วยสายตาหื่นๆ ตลอดเลยสินะ!!"
"มะ ไม่ใช่แล้ว!! ฉันไม่ใช่พวกชอบไม้ป่าเดียวกันนะ!!" อิกกิพยายามจะพูดปัดแก้ตัวเอง.. แต่ยูชุกลับไม่ยอมเชื่อ
"แล้วที่พูดมาเมื่อกี้!! มันหมายความว่าไงฟะ!!" ยูชุชี้หน้าที่อิกกิ เหมือนยำถามเหตุผล
"ฉันแค่ชมนายเท่านั้นเองน่ะ!!" อิกกิตอบกลับ
"ขะ ขี้ฮก!! จริงๆอยากจะแอ้มฉันสิน่ะ!!"
"มะ มะ.. ไม่ใช่อย่างงั้นนะ!! เข้าใจผิดแล้ว!! ฉันไม่ได้จะแอ้มนายนะ!!"
"ไอ้เกย์!! ไอ้โรคจิต!! ไอ้วิปริต!! ไอ้ภัยคุกคามทางเพศ!! ไอ้ๆ... !!"
ยูชุจัดด่าเป็นชุดๆ ไม่ให้อิกกิมีหวังได้พูดเอ่ยอะไรเลยสักคำ.. จนอิกกิอดทนไม่ไว้ ก็เลยตวาดแทรกขึ้นมาอย่างขาดสติ
"ไม่ใช่โว้ยยยย!! ฉันไม่สนเด็กผู้ชายหน้าเจี๋ยมเจี้ยมอย่างแกหรอกเฟ้ยยยย!! ฉันสนใจแต่หญิงสาวอกสะบึ้ม บึ้ม ต่างหากเหล่าาาา!!"
สิ้นคำพูดตวาดจากอิกกิ.. บรรยากาศมันก็เงียบลงทันที... ยูชุที่ได้ฟังก็ถึงกับค่อยๆถอยหลังไปสองก้าว แล้วค่อยๆพูดจาด้วยอาการแหยงๆ
"... ที่แท้.. นายเป็นคนแบบนี้นี่เองเหรอ?..."
"อะ!! ฮะ เฮ้ย!! มะ มันไม่ใช่แบบที่นายคิดนะ!!?" อิกกิพึงจะรู้ตัว.. ยูชุก็ค่อยๆถอยห่างจากเขาเรื่อยๆแล้ว
"ฉันจะรออยู่ที่หน้าประตูอาคารน่ะ..."
"ดะ เดี๋ยวก่อนสิ!! ธะ เธอเข้าใจผิดกันแล้ว!! ฉะ ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้นนะ!!"
แล้วยูชุก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าปี ผู้ชอบผู้หญิงโนตมบวมๆ อยู่ในโรงเรียนมัธยมแห่งนี้เพียงลำพัง... อิกกิได้แต่ยืนครุ่นคิดหนักใจกับเรื่องไม่เป็นเรื่องเมื่อกี้นี้... ก่อนที่เขาจะตั้งสติทิ้งความกังวลและเตรียมตัวเข้าสัมสัมภาษณ์ ซึ่งอยู่เบื้องหน้าของเขาแล้วตอนนี้
"เอาล่ะ!!" เขาค่อยๆเปิดประตูเข้าไปข้างใน และสิ่งที่รอเขาอยู่นั้นคือ.. ร่างของเด็กผู้หญิงหูแมวผมยาวสีน้ำตาลงามสง่า อายุโดยประมาณแปดถึงสิบขวบ สูงเท่าเด็กประถม นั่งอยู่บนเก้าอี้ของท่านผู้อำนวยการ
"คิคิๆ ขอตอนรับสู่โรงเรียนโทวโฮวฮะจ้า~ เธอคือฮัตโซริคุงสินะ~ ฉัน มาซามิ จูน เป็นผู้อำนวยการของที่นี่..."
"เอ๊ะ!!?" อิกกิตะลึงกับสิ่งที่เขาเห็นที่อยู่เบื้องหน้าของเขา ในใจคิดว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนนั้นจะเป็นผู้อำนวยการจริงๆหรอ?
"อ้าว? เป็นอะไรไปล่ะ? รีบเข้ามานั่งใกล้ๆสิ?"
"คะ ครับ..." อิกกิรีบเดินเข้านั่งบนเก้าอี้ที่จัดเตรียมไว้ให้ด้วยอาการงงๆ
เด็กผู้หญิงที่ชื่อมาซามิจ้องมองอิกกิอย่างไม่ละสายตา พร้อมกับฉีกยิ้มเป็นนัยๆกับกระดิกหูแมวนิดๆ พยายามกดดันจนเขาสั่นลนลานไปทั้งตัว.. ก่อนจะเอื่อมมือไปยิบใบสมัครของอิกกิมาอ่านโดยละเอียดถี่ถ่วน...
"อืม... จบจากมหาวิทยาลัยโตเกียว แถมได้เกียรตินิยมอันดับสองถือว่าไม่เลวเลยนะ... เคยฝึกสอนที่โรงเรียนซากุระสองปีและโรงเรียนฟุโดมิเนะหนึ่งปี... อันนี่ถือว่าแปลกมากนะ ปกติเขาจะฝึกกันแค่ปีเดียวก็พอแล้วนี่นา?..."
"อะ เออ... คือว่าผม.. พึงสอบบรรจุครูในปีนี้อะครับ.. ตะ แต่ก็.. สอบไม่ผ่านน่ะครับ.. แหะๆ" อิกกิยิ้มเจื่อนๆ สีหน้าบอกไม่สู้ดีเลย
"อืม... เป็นอย่างงั้นสินะ.. อืมๆ... แต่ช่างมันเหอะ~ เอาเป็นว่า.. ฉันตกลงรับเธอเป็นอาจารย์ละกันนะ~"
"เอ๊ะ!!?" อิกกิถึงกับสะดุ้งกับคำตอบของผู้อำนวยการเด็กนั้น
"เอ้าล่ะ~ นี่เป็นเอกสารราชการกรอกมาให้เรียบร้อยภายในอาทิตย์หน้าและอย่ากรอกผิดพลาดซะล่ะ.. อา~ และก็อย่าลืมอ่านสิ่งนี้ด้วยนะ~" เธอเปิดลิ้นชักแล้วยิบกระดาษเอกสารทางราชการขึ้นมาส่งให้กับอิกกิประมาณสี่ใบ
"ดะ ดะ เดี๋ยวก่อนสิครับ!!?"
"มีปัญหาอะไรงั้นเหรอ?"
"คะ คือว่า... มันจะดีเหรอครับ!!? มารับผมง่ายๆแบบนี้น่ะ!!?..." อิกกิพยายามพูดทำตัวเกรงอกเกรงใจ ปนกับความสงสัยว่าทำไมถึงตอบรับง่ายแบบนี้?
"ดีหรือไม่ ฉันเป็นคนตัดสินใจเลือกแล้ว.. แต่ถ้าเธอเห็นว่ามันไม่ดี เธอจะปฏิเสธไปก็ได้นะ.. ฉันไม่ว่าอะไร..."
"มะ ไม่ใช่อย่างนั้นครับ!!? ตะ แต่ว่า..." อิกกิกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบ้างอย่าง แต่ท่านผู้อำนวยการตัวน้อยกับลุกขึ้นคานบนโต๊ะและใช้นิ้วมือมาปิดปากของเขาไว้ แล้วยิ้มออกมานิดๆก่อนเอ่ยคำสั้นๆ
"มีความมั่นใจในตัวเองหน่อยสิจ๊ะ~ ฮัตโซริคุง" พอเธอพูดจบก็กลับมานั่งที่เดิม
"จริงอยู่.. ที่เธออาจจะสอบบรรจุครูไม่ผ่าน เป็นมนุษย์อ่อนแอที่กลัวพวกโยวไคอย่างพวกเรา.. แต่จากที่ฉันดูประสบการณ์ที่ผ่านมาของเธอรวมกับจิตวิญญาณที่เข้มแข็งของเธอ.. ฉันเชื่อใจได้เลยว่า เธอต้องเป็นอาจารย์ที่ดีให้กับนักเรียนของชั้นได้แน่นอน.. ไม่สิ! ไม่ใช่แค่นักเรียนของชั้น.. แต่เป็นคนที่ดีของชาวเมืองมิวะแห่งนี้ด้วย"
"..." อิกกิอึ่งในคำติชมของผู้อำนวยการตัวน้อย
"เอาละ~ ทุกอย่างก็มีแค่นี้แหละนะ... อ๋อ! แล้วช่วงต้นปีจะมีการประชุมอาจารย์ใหม่ ถึงตอนนั้นเธอก็อย่ามาสายซะล่ะ~"
"คะ ครับ..."
"... อา~ และอีกอย่างนะ" เธอพูดพร้อมยิ้มออกมาหน่อยๆ
"ครับ?"
"เมื่อกี้นี้น่ะ.. พูดกันเสียงดังมากเลยนะ~ อิอิๆ"
เธอขำพร้อมยิ้มหวานๆให้กับอิกกิ ทำเอาเขาเขินจนวางตัวไม่ถูก.. อิกกิค่อยๆรีบเดินออกจากห้องของผู้อำนวยการและหันเดินย้อนกลับไปทางเดิมเรื่อยๆ จนถึงประตูทางออกที่มีแมวหนุ่มหน้าบึ่งยืนคอยอยู่...
"เสร็จแล้ว~" อิกกิร้องทักเจ้าหนุ่มหง่าวที่ยืนรออยู่ พร้อมกำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ แต่ยูชุกลับขยับตัวหนีออกห่างจากอิกกิ
"... ยูชุคุง.. เชื่อฉันเถอะนะ.. ชั้นไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้นเลยนะ..." อิกกิพยายามพูดแก้ตัวและเดินเข้าไปใกล้ๆ แต่เจ้าหง่าวหนุ่มก็ขยับเว้นช่วงห่างอยู่ดี
"กลับกันเถอะ..." ยูชุพูดนิ่งๆ พร้อมกับเดินนำหน้าไปก่อน.. ตาคอยหันมองระวังอิกกิทุกก้าวอย่างไม่ละสายตา เหมือนว่าความประทับใจของยูชุจะติดลบซะแล้ว...
ทั้งสองคนเดินทางกลับบ้านในยามท้องฟ้าสลัวๆ ดวงตะวันก็คล้อยลงต่ำ...แต่ทว่าสองหนุ่มก็ไม่เคยเอ่ยปากพูดอะไรกันเลย จนกระทั่งมีคนๆหนึ่งลอยเข้ามาทักหา
"เมี๊ยวเหมียว~ ว่าไง คุณอิกกิ สัมสัมภาษณ์วันนี้เป็นอย่างไงมั่งเอ่ย...?" เป็นเสียงทักของแมวหน้าสวยตัวขนาดตุ๊กตายิ้มแย้มร่าเริงที่ชื่อว่าฟุยุนหรือยุน
"กะ ก็ผ่านน่ะครับ"
"หืม~ งั้นก็ยินดีด้วยนะเหมียว.. ที่นี่ปริญญาอะไรไม่ค่อยมีค่าหรอก สอนเก่งก็เกินพอแล้วน่ะ รู้ไหมเหมียว~"
"คะ ครับ"
ยูชุที่อยู่ตรงนั้นด้วยก็เข้ามากระซิบบอกข้างหูของยุน ในขณะนั้นสีหน้าและรอยยิ้มแบบมีเลห์นัยของยุนก็เริ่มเผยขึ้นมา
"...หืม? เอาเถอะน่ะยูซุ ..แค่นี้เองนี่ ไม่มีปัญหาอะไรซะหน่อย"
"ตะ แต่ว่า..."
ยูชุกำลังจะเอ่ย.. แต่เหมือนว่ายุนกลับไม่ฟัง ซ้ำยังแปลงร่างเป็นแมวสาวทรงสะบึ้ม มาพร้อมคัพขนาดเกินมนุษย์อีก
"เหวอ!!?" อิกกิถึงกับร้องตกใจขึ้นมาทันตา เมื่อได้เห็นร่างของยุนในสภาพของสาวอกโตและสุดจะสะบึ้มอลังการ
"หืม ตกใจอะไรล่ะเหมียว? รึว่านี่ มันใหญ่เกินไปน๊า?..." เธอทักแล้วก็ยิ้มๆออกมาท่าทางขบขัน
"นะ นี่คือ!!? ร่างที่แท้จริงของคุณฟุยุน งะ งั้นหรอ!!?"
"... อืม ก็ใช่นะเหมียว~ แปลกสินะ.. ใช่ไหมล่ะ~" ยุนเดินเข้าหาเขาพร้อมเอามือลูบๆคางเขาซะอีก
"ยะ ยุนซัง!!? อย่าไปเข้าใกล้ไอ้โรคจิตนั้นนะ!!" ยูชุพูดขึ้นพร้อมดันตัวเข้ามาขวางระหว่างชายหนุ่มหัวอ่อนกับหง่าวสาวสุดบึ้ม
"... แหม~ ยูชุก็เหมือนจะปกป้องเราเลยนะเหมียว~" มันยิ้มปนขำๆกับความกล้าของหนุ่มยูซุที่ปกป้องเธอซะถึงขนาดนี้...
"ถ้าขืนแกเข้าใกล้ยุนซังแม้เพียงนิดเดียวละก็... ฉะ ฉันอัดนายล่วงแน่!!" ยูชุพูดข่มขู่หมายให้เขาถอยไปจริงๆ
"คะ คือว่า... ยูชุคุง.. เข้าใจผิดแล้วล่ะ!? ฉะ ฉันไม่ได้เป็นคนอย่างที่ยูชุคิดหรอกนะ!!?" เขาพยายามอธิบายพร้อมยิ้มเจื่อนๆ
"หุบปากไปเลย!! ไอ้ไบฯ!! ฉันไม่เชื่อแกหรอก!!"
"บะ ไบฯ!!? นี่มันจะมากไปแล้วนะ!!? ไอ้เปี้ยก!!" อิกกิเริ่มมีน้ำโหขึ้นมามั่งแล้ว
"อะ ไอ้เปี้ยกงั้นหรอ!!? แกกล้าว่าฉันงั้นหรอ!! ไอ้ไบฯ!!" พอโดนอิกกิว่าเข้า.. ยูชุก็เลือดขึ้นหน้าทันที
"หนึ่งคำก็ไบฯ.. สองคำก็ไบฯ... แล้วแกสูงมากนักใช่ไหม!? ไอ้เปี้ยก!!"
"นะ หนอย!!.. แก!!"
แล้วทั้งสองหนุ่มก็เริ่มเข้าห้ำหั่นกันอย่างอีรุงตุงนัง.. ปล่อยให้แมวสาวอกทรงสะบึ้มคอยดูอย่างเหนื่อยหนายใจยิ่งนัก
"... ยูซุ คุณคนมาใหม่ ถ้าไม่เบรก.. ทางนี้จะจัดการเบรกทั้งคู่แบบส่งถึงโรงพยาบาลนะเหมียว..." แมวสาวทรงสะบึ้มทักเตือนเสียงยะเยือก ส่งผลให้ทั้งสองถึงกับสะดุ้งเสียวสันหลังวาบ ก่อนจะหันมาเจอใบหน้าดุๆของนางแมวที่จ้องทั้งสองราวจะกินเลือดกินเนื้อ...
"งะ เหงอ!?..." สีหน้าของทั้งสองถึงกับซีดเซียว เมื่อได้เห็นใบหน้าโหดๆของนางแมวยุน
"... จะหยุดไหม หืม?" เธอย้ำเตือนหน้านิ่งๆ หางก็ส่ายไปมาช้าๆ บอกชัดว่าอารมณ์ในตอนนี้ไม่ค่อยดีซักเท่าใดนัก
ทั้งสองหนุ่มหยุดลงทันที เมื่อเห็นสีหน้าและอารมณ์ของเมี๋ยวยุนเป็นเช่นนั้น
"... ถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก ยูซุ.. เรื่องนี้ถึงหูยูคาริแน่นอน..."
"งะ ง่า~"
ยูชุแสดงอาการหงอยเมื่อโดนยุนว่า... ทางอิกกิที่มองยูชุที่โดนว่าด้วยสีหน้าที่นิ่งเงียบเหมือนสำนึกผิดเช่นกัน
"... เฮ่อ~ สองคน ถ้าอยู่สงบไม่ได้จริงๆ.. เราก็จะให้คุณอิกกิมาที่หอทันทีนะ..." เธอเอ่ยย้ำเตือนพร้อมกับถอนหายใจมาอีกหน
"คะ ครับ" อิกกิขานรับ
"เอาล่ะ ต่อไปเอาไงล่ะเหมียว... ถ้าไม่มีอะไรจริงๆจะไปแล้วนะ"
ทั้งสองหนุ่มพยักหน้าเชื่อฟังพร้อมกัน แล้วยุนก็หันหน้าลอยกลับบ้านของตนเองไป.. ปล่อยชายหนุ่มสองหน่อยืนครุ่นคิดทบทวนสิ่งที่ทำไปวันนี้
"... ขอโทษนะ" อิกกิกล่าว
"... อืม.. ฉันก็ขอโทษเหมือนกัน"
แล้วทุกอย่างก็เงียบกริบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น.. มีเพียงเหล่าชายหนุ่มสองตนที่เดินกลับบ้านบนถนนซอยเข้าหมู่บ้านยามฟ้ามืดมัวอย่างเงียบสงบ...
---- End ----
edit @ 22 Nov 2010 14:33:53 by bakaneko